Τότε τα ψυγεία δεν είχαν τζάμι από πάνω, να βλέπεις πανοραμικά τι φιλοξενούσαν μέσα. Τότε δεν υπήρχαν και πολύ εξεζητημένς γεύσεις ή πατέντες. Το σάντουιτς ας πούμε το θεωρούσαμε όλοι πολύ προχωρημένο για την εποχή του, άκου παγωτό ανάμεσα από μπισκότα.
Τότε υπήρχαν οι μεγάλοι τσίγκινοι πίνακες των εταιριών, των μόνο δύο εταιριών μέχρι που κάποια στιγμή έσκασε μύτη και η Αlgida, της ΔΕΛΤΑ και της ΕΒΓΑ που σου μόστραραν τα παγωτά τους. Και υπήρχε και με μαρκαδόρο η τιμή τους ζωγραφισμένη πάνω από τον εκάστοτε μαγαζάτορα ή περιπτερά όπως υπήρχε και το… χι για όσα δεν έφερνε ή του τελείωναν και μερικές φορές μας άφηνε με την όρεξη.
Το δρομολόγιο του φορτηγού λίγο πολύ όλοι το ξέραμε, αυτού που τροφοδοτούσε με φρέσκιες παρτίδες τα ψυγεία. Ολοι το ξέραμε και καιροφυλακτούσαμε για να βρίσκαμε τα αγαπημένα που τελείωναν ή για να δοκιμάζαμε κάτι καινούργιο.
Και η μαγεία της στιγμής που άνοιγες το μαύριο καπάκι στην πάνω μεριά των ψυγείων και εξερευνούσες μέσα, συχνά με την αυστηρή φωνή του ιδιοκτήτη “τελείωνε, χάνεται η ψύξη”, μένει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη.
Το “σπρώξε – γλύψε” συνδύαζε παγωτάκι με λίγο… πονηρό χιουμοράκι, το lucky cup έφερνε στη ζωή μας τα… give away, και το μέτρημα καλά κρατούσε. Τόσα μπάνια, τόσα παγωτά και ο ανταγωνισμός έδινε κι έπαιρνε.
